En het weer veranderd ook!

Zaterdag 12 september. Gezellig ontbeten met de andere gasten van onze alberge, allemaal dames, wat is Jan weer een bofkont. Aangezien het de vorige avond erg koud werd, snel kijken of het droog was. Hele mooie wandeling en gelukkig was het droog en werd het steeds mooier en warmer. In een dorpje een pak sap gekocht. Eerst wilden we twee yoghurtdrankjes kopen, maar aangezien die €3,20 per stuk waren hebben we die snel terug gezet. In het dorpje komen we een bar tegen die “El Labrador” heet, even op de foto gezet. Daarna weer door.

De omgeving wordt weer steeds mooier, bergachtiger en groener. Overal vinden we schapenkeutels maar zien bijna nooit een schaap. Vandaag steekt in ene een hele kudde de weg over voor ons neus. Vier honden erbij, een schaapsherder en een heleboel shit op de straat, maar daar stappen wij wel overheen. Daarna gaan we snel op zoek naar een plekje waar we in de zon kunnen zitten om een broodje te eten. Dat was snel gevonden.

In Ponferrada staan mooie tekens van de camino op de muren. Een hoop tijd verdaan in de stad, op zoek naar een telefoon die naar Nederland kon bellen om onze terugreis te regelen. Publieke telefooncel gevonden maar helaas wil het niet lukken om te bellen. Hanneke gaat het vragen aan een politieagent, die geeft aan dat we het maar in een hotel moeten vragen. Zo gezegd zo gedaan, de receptioniste is erg aardig en wil het proberen voor ons. Helaas zijn we net te laat, de autoverhuur is inmiddels gesloten. We hebben nog wel een paar telefoonnummers van de receptioniste meegehad van internationale autoverhuurbedrijven.

Dan maar weer verder, nog een klein beetje van de stad genoten. Weer andere leuke aanwijzingstekens gezien. Aangezien het al laat geworden is, pakken we de eerste en de beste alberge Columbrianos die we tegen komen. Liam is er ook welkom, ze vinden hem erg bueno. Even later stappen ook onze Hongaarse vrienden binnen. Gezellig met hun gegeten en we hadden een heerlijke tweepersoonskamer, dus lekker geslapen.

image

image

image

Zondag 13 september. ’s Morgens bij het ontbijt vertelt de Hongaarse man dat ze de moordenaar van de vermiste vrouw op de camino hebben gepakt, gelukkig maar. Koud de alberge uit lopen we een Nederlander tegen het lijf, gezellig kletsend lopen we een aardig eind weg. Onderweg worden we geroepen door een boer die Jan drie trossen met druiven geeft. Het schijnt dat ze hier alle druiven, groenten en fruit eigenlijk niet van het land kunnen krijgen. Gewoon te weinig mensen die dat kunnen en willen doen. Het weer begint te veranderen, we moeten de poncho’s aan gaan doen, jammer maar helaas, ook dit hoort erbij.

We hebben afgesproken door Villafranca del  Bierzo te lopen en aan het einde te kijken voor een slaapplek en anders het volgende dorpje te pakken. Villafranca is een schattig dorpje maar door de regen willen we eigenlijk alleen maar doorlopen.  In ene zien we een bankje onder een afdakje, daar gaan we even zitten, rugzakken af, poncho’s uit even een broodje eten, heerlijk. Even verderop is een alberge, daar maar vragen, helaas Liam mag er niet. We proberen nog dat hij in een schuur kan of bij de fietsen maar het lijkt of ze het niet begrijpen. Wel heel lief; de man belt naar andere alberges in de stad en er is er eentje waar we terecht kunnen, helaas is dat ongeveer twee kilometer terug. Dat betekent dus een uur voor Jan met de korte achternaam want twee kilometer terug moeten we morgen dan ook weer lopen, dus ongeveer een uur voor Jan Doedel. Dan gaan we dus liever verder.

In ons boekje staat ongeveer anderhalf uur lopen. Bij deze route staat dat er weer wat varianten zijn waardoor wij dus duidelijk de fout maken om langs het dorpje te lopen in plaats van erdoorheen,  dus alberge gemist. Weer verder. Uiteindelijk stoppen we inTrabadelo, zo’n 10 kilometer verder als gepland. Gelukkig heeft de eerste alberge plek voor ons en Liam dus we kunnen douchen, eten en slapen. In het restaurant willen we nog even aan de blog werken maar dat schiet weer niet op want al snel komt Andrew binnen die lekker bij ons komt zitten.

Ondertussen zien we in het restaurant op de televisie de arrestatie van de mogelijke moordenaar van de verdwenen vrouw op de camino. Jan kijkt verbaasd en zegt: “Dat is die man die de politie aan hield op de fiets, die heb ik gezien!”. Toch gek dat je je realiseerd dat je de aanhouding in het echt hebt gezien en dan ook nog hoort dat het waarschijnlijk maar om €1000,- is gegaan.

Daarna heerlijk gegeten; Galicische koolsoep, Russische salade, gewoon eens een uitzonderlijk lekkere pelgrimsmaaltijd. We slapen met vier Italianen op de kamer waarvan er een paar ontzettend snurken en de dame de kroon spande, wat een geluk dat er oordoppen bestaan.

image

image

Maandag 14 september. Ontbeten in de alberge en dan weer op pad. Het is niet zulk mooi weer maar gelukkig nog droog. Het is een ontzettend mooie route, af en toe wel langs de snelweg maar het wordt steeds bergachtiger en ontzettend groen. Het vele groen is ook wel te verklaren want het regent veel in Galicie, zo ook vandaag, de poncho’s maar weer aangetrokken. We lopen door een paar leuke dorpjes en komen dan uit bij een loofbos waar we een stevige klim gaan krijgen; van 600 meter gaan we naar 1250 meter, veelal over rotsachtige paden, af en toe dus flink zweten. We zijn aan de buitenkant en aan de binnenkant aardig nat, maar wat een mooie uitzichten zeg.

In la Laguna, bijna bovenaan de top, willen we even stoppen om wat te eten; heerlijke knoflooksoep en niet zo’n klein kommetje. Als we zitten begint het weer steeds slechter te worden en Hanneke is eigenlijk helemaal verkleumd. We besluiten dus maar te vragen of we er kunnen overnachten met Liam. Gelukkig kan dat, voor Liam een heel mooi plekje in een afgesloten schuurtje en wij even doorwarmen met een douche en een tukkie in een heerlijk opgemaakt bed met echte lakens, wat kan je dat waarderen zeg.

Ook nog even lekker alles laten wassen en drogen. Het weer werd steeds slechter en het bleek dat meer pelgrims hadden besloten eerder te stoppen, want onze alberge was al snel vol en ook de grote alberge bij O Cebreiro bleek al zo goed als vol te zitten. De pelgrims die dus nog na 17.00 uur langs kwamen konden alleen nog maar hopen op een plekje in O Cebreiro, anders moesten ze nog zeker 2 uur doorlopen voor ze iets zouden hebben. ’s Avonds  hebben we nog een soepje en een salade gegeten en toen lekker vroeg slapen.

image

image

image

Dinsdag 15 september. Lekker geslapen maar bij het op staan bleek de wereld nog kleiner; mist, motregen, wind, koud gewoon. Jan gaat toch nog steeds vrolijk met zijn korte broek op pad. Daar gaan we, op in de wollige niet leuke wereld. Nat glibberend passeren we de grenssteen van Galicie. Ondanks de kou en regen even de moeite genomen om een foto te maken. Jammer dat het zulk slecht weer is want het schijnt hier heel mooi te zijn maar helaas zien we dat niet door de mistvlagen.

O Cebreiri is denken we ontzettend mooi, maar helaas zien we weinig tot niets en willen we eigenlijk gewoon door. Onderweg komen we Anne weer tegen die met ons mee loopt. Uiteindelijk wordt het weer zo slecht dat we besluiten bij de eerste de beste mogelijkheid te stoppen. We zijn door en door nat en koud. Dus maar ongeveer 14 kilometer gelopen. Misschien moest het wel weer zo zijn; gezelligheid al om in alberge Reboleira. Het werd er steeds drukker en gezelliger, veel bekende pelgrims dus voldoende mogelijkheid tot kletsen. Er was een hele leuke soort zitkamer, het was zo koud dat overal de centrale verwarming brandde. Gelukkig want zo konden onze kleren tenminste een beetje drogen.

Voor de avond was er een pelgrims menu, bleek alleen in een ander gebouw te zijn, we zagen de bui al hangen, letterlijk en figuurlijk. Maar de oplossing was nabij, ze hadden besloten om ons met auto’s naar het restaurant te brengen. Ze hebben zeker wel 10 keer gereden want er waren zo’n 30 a 40 pelgrims die daar gingen eten. Al hadden we door de regen gemoeten, het was ongeveer 100 meter, het had de moeite waard geweest. Dat weet je alleen nooit van te voren. Wat hebben we lekker gegeten zeg. Grote terrines met Galicische koolsoep, een ander Galicisch gerecht met vlees, doperwten, boontjes, pepers en rijst en een Santiago taart als toetje. Dit werd geserveerd door een vrouw die rechtstreeks uit de film van Astrix en Obelix leek gekomen te zijn.

Je kon van alles voldoende krijgen en zoals bijna overal hier; altijd een fles wijn erbij, die ook gewoon weer aangevuld wordt als die leeg is. Wat was dit een gaaf etentje, wat een leuke sfeer. Gelukkig werden we ook weer terug gebracht met de auto’s, helemaal top. Jan en Anne vonden de taart zo lekker dat ze vonden dat ze in de alberge nog een stuk mochten met een wijntje. Op dat moment waren er een paar mannen die aan de grappa zaten dus dat moesten wij dan ook maar. Mijn god wat is dat een bocht zeg. Later met nog een heleboel pelgrims zitten luisteren naar een man die gitaar speelde en zong, lekker warm en knus.

image

image

image

image

image

Advertenties

6 gedachtes over “En het weer veranderd ook!

  1. Ha Jan,

    Je schiet nu echt al behoorlijk op. We genieten nog steeds van je belevenissen en de foto’s tonen bekende plekken. De herfst is hier nu ook echt begonnen.
    Heel veel succes met de laatste loodjes.

    Koert.

    Like

  2. Hoi hanneke en pelgrim vijn om weer eens wat van jullie te lezen broer jan ik denk dat hij bang geworden is want ik mag 1 uur per week gaan werken het begin is er maar ik denk dat die vrouw met die bogel meer Hulp van boven nodig heb de laatste loodjes wegen het zwaar ik zal bij zijn als jullie weer gezond thuis zijn geniet er nog maar van en tot gauw anja en jan

    Like

  3. Hallo Hanneke en Jan wat een geweldig verhaal weer. De weersomstandigheid mag de pret niet drukken. Wat een fantasiche belevenis moet het zijn. Kan haast niet wacten om die voetreis te ondernemen. Maar dat moet nog even wachten al ben ik me al wel aan het voorbereiden door er veel over te lezen. Wat hebben jullie een geluk dat jullie hond op verschillende plaatsen mee naar binnen mag. heb er ook andere verhalen over gelezen. hopelijk gaan jullie de komende dagen wat beter weer krijgen een zonnetje doet wonderen. Heel veel plezier nog op jullie voetreis op de Camino.
    Hartelijke groet uit Limburg, Joke

    Like

  4. Dagelijks kijken wij nu op jullie reislog.
    Indien jullie op dit moment nog niet op de eindbestemming zijn gearriveerd veel geluk op het laatste stukje envoor straks een voorspoedige reis naar huis. Wij hebben genoten van jullie belevenissen en jullie prachtige reisverslag.
    Yolanda en Willem

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s