De natuur veranderd

image

Donderdag 10 september. Zowaar voor 8 uur vertrokken, een mooie maan en heldere ster zijn zichtbaar en zijn broer, de zon, komt even later ook door. De paden zijn van een soort rode aarde en er lijkt iets meer groen te komen. Na een tijdje lopen komen we bij een soort kraampje met allerlei health food. We lopen er voorbij en maken een foto, maar Liam maakt weer even contact en krijgt water en een koekje, de schooier. Na een tijd lopen op het moment dat we gaan dalen worden we in ene toegezongen door een man met een gitaar, oh perregrino de Ollanda, oh perregrino de Ollanda.

Liam kan af en toe nog even een bad nemen, wij nemen de brug hij de rivier. Ondertussen lopen we rustig Astorga binnen, een hele oude Romeinse stad met mooie gebouwen. Tijdens de route lekker doorgelopen en genoten van de mooie stad. Het was zeker de moeite waard, maar om te stoppen zou voor vandaag wel erg weinig kilometers zijn. Bij een klein kerkje zomaar langs de weg even naar binnen geweest waar Liam wat water kon drinken. We liepen net de brug na de kerk op toen de politie een man op een fiets bij het weggetje bij de kerk tot stilstand dwong en aan hield, even omgedraaid en gekeken.

Doorgelopen naar Murias de Rechivaldo waar we meisjes aan een heerlijk uitziend groen sapje zagen zitten en besloten er ook zo een te nemen. De vrouw van het restaurantje zei dat het een drankje was wat heel gezond was en waar je heel gelukkig van wordt. Nou, wie wil dat nu niet? Ze had nog heel veel andere lekkere eigen gemaakte dingen dus hebben we daar heerlijk gegeten. De meisjes van het drankje kwamen naar ons toe en vroegen of ze het volgende stuk met ons mee mochten lopen. Tuurlijk, waarom niet?

De meisjes vertellen ons dat hier een vrouw verdwenen is in april en ze daarom uit veiligheid met ons mee willen lopen. De vrouw van het restaurant vertelt ons later ook nog dat een paar dagen geleden de FBI net weer met een nieuw onderzoek is gestart. Jan voelt zich helemaal macho, iedereen voelt zich veilig bij hem. We hebben natuurlijk ook een zeer gevaarlijke perro (hond) bij ons. We gaan lekker babbelend onze weg en verbazen ons over het aantal polities, paarden en soort hummer-politieauto, alles op het wandelpad. Even later zien we zelfs camera’s en een televisie wagen.

We lopen eigenlijk gewoon verder, hebben het er even over maar daarna gaan de gesprekken al snel over allerlei andere zaken. We lopen El Ganso binnen en gaan op zoek naar een alberge. Er is er eentje, dus vragen of we daar met de hond mogen, niet dus, vanwege de katten daar. We worden doorgestuurd naar zijn  moeder die kamers verhuurt. We krijgen daar een soort vakantie huisje met een tweepersoonsbed, een keukentje, een soort eettafel en zithoekje helemaal knus en Liam mag binnen.

We denken het lekker rustig te hebben en de blog weer eens bij te kunnen werken, maar dat is ijdele hoop. De een na de andere bekende pelgrim komt boodschappen doen in het naast ons hutje gelegen winkeltje en dus meteen even een babbeltje maken met ons. We hebben een soepje gemaakt en brood gegeten want tussen de middag hadden we al heerlijk gegeten in het restaurantje. ’s Avonds met een aantal pelgrims nog zitten kletsen en ook onze buurman van het huisje, Andrew, deed mee maar eigenlijk wilden wij aan de blog werken en op tijd slapen. Om 20.30 uur gezegd dat we naar bed wilde en iedereen weg gebonjourd. Gordijnen dicht gedaan en we hebben even lekker aan de blog gewerkt. Daarna heerlijk geslapen in ons hutje.

image

image

image

image

Vrijdag 11 september.  Nog even lekker ontbeten in ons hutje. Op pad gegaan met mooi weer. De route begon met een mooi pad, een pad langs een stille weg en aan de andere kant een mooi bos met veel bloeiende heide. Ook zagen we hier weer langs het pad kruizen in het hekwerk gevlochten. Bij een primitief soort camping met een klein supermarktje koffie gedronken en koekjes gegeten. Een hele grote hond kwam contact met ons zoeken maar was vreselijk bang, zo sneu om te zien.

Langs de weg kwamen we af en toe waterbakken tegen waar Liam graag even in ging poedelen. Af en toe kom je gedenkstenen tegen waaruit blijkt dat de camino zeker niet voor iedereen altijd een goed einde heeft. Bij Foncebedon, een rommelig oud dorpje even wat sap gekocht en brood. Daar in de zon lekker gegeten, verder zat iedereen in de schaduw maar Hanneke had het koud. Toen weer op pad naar Cruz de Ferro, waar we sneller waren als we dachten.

Op een reusachtige hoop stenen staat een boomstam van 5 meter hoog met een ijzeren kruis erop. Al heel lang leggen bedevaartgangers hier een meegebrachte steen neer, als symbool van de last die ze dragen en waarvan ze zich kunnen bevrijden door hun pelgrimstocht naar Jacobus. Ook wij hadden een steen mee en hebben deze achter gelaten dus lopen nu een heeeeeel stuk lichter. Het was voor ons ook wel weer een plaats waar je even  tijd neemt om na te denken; de omgeving is mooi en de plek doet iets met je. Op diverse stenen staat iets geschreven, er liggen foto’s, sieraden en dergelijke.

Sommige alberges zijn  wel erg extravagant, daar wil je eigenlijk niet dood gevonden worden. Ook de Hongaren en Andrew komen we weer tegen. Op een idyllisch plekje even pauze gehouden, Liam in het water en Andrew en de Hongaren met de voeten.  Wij vinden het te koud; het water moet voor ons zeker 30 graden zijn. Na de rustpauze dalen, dalen en dalen op zeer rotsige paadjes. Best zwaar om te doen.

Uiteindelijk komen we aan in El Acebo. De eerste alberge heeft een tweepersoonskamer waar Liam ook mag, dus dat is dan geregeld. Ontbijtje erbij, wat willen we nog meer? Eerst maar even een biertje bij de alberge beneden, natuurlijk meteen weer aan de klets. Een leuke plek waar we iedereen moe de berg af zien komen, aangezien we met een aantal pelgrims zitten, halen we iedereen met een applaus binnen, wat zeer gewaardeerd wordt; zelfs de meest gepijnigde gezichten krijgen even een glimlach. Een heerlijke douche genomen, rondje dorp gedaan, lekker gegeten en dan moe maar voldaan naar bed.

image

image

image

Advertenties

Een gedachte over “De natuur veranderd

  1. Hallo Jan Hanneke, en (Liam de hond)
    Via googlen kwam ik terecht op jullie weblog Santiago de Compostela.
    Wat een ontzettend leuke reisverslagen met prachtige foto’s. Zelf heb ik ook al jaren de intentie om deze voettocht te ondernemen. Door prive omstandigheden is het er nog niet van gekomen. Nu ik jullie reisverslagen lees begint het toch wel steeds meer te kriebelen. Ik wandel al jaren zo ook de Nijmeegse vierdaagse ieder jaar weer, dit jaar was het mijn 24e inmiddels. Ook Kennedy tochten heb ik veel gelopen. En ook veel gewandeld in Europa en China. Maar je kan dat natuurlijk niet vergelijken met wat jullie nu doen. Hoofdzaak is wel dat je graag wandelt en een bent met de natuur. Inmiddels ben ik al een beetje aan het stoeien met een website waar ik nog niet echt veel mee kan.
    Jan en Hanneke ik ga jullie verslagen met veel plezier volgen zo kan ik er een hoop van leren.
    Veel plezier op jullie pad met hond Liam overigens een mooie Labrador geloof ik. Knap dat Liam de hele tocht braaf mee loopt. Verder wens ik jullie alle goeds en veiligheid op jullie verdere pad naar de eindbestemming die iedere dag dichterbij komt.
    Met hartelijke groet, Joke

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s