De saamhorigheid op de camino

Zondag 23 augustus. ’s Ochtends afscheid genomen van de Oostenrijkse vrijwilligster daarna weer op pad, onze schaduwen staan op de weg. Onderweg komen we de oma uit de vorige overnachtingsplaats tegen die met een paar stenen op elkaar aan het slaan is, denken wij. Wat blijkt, het zijn heerlijke amandelen, ze laat ons zien hoe het werkt. Wij blijven nog even doorsnoepen en daar staat plotseling onze Franse vriend en vriendin weer voor ons neus. We vertellen over de amandelen, hoe gaaf dat is, haalt zij een kant en klaar zakje amandelen uit haar rugtas, ja daar kunnen we niet tegen op. We lopen weer even met elkaar op en raken elkaar in het volgende dorpje weer kwijt.

Lees verder

Advertenties

The Dutch with the dog

Donderdag 20 augustus.  Nog even lekker gedoucht en een heerlijk ontbijt gehad, zo uitgebreid hadden we al even niet ontbeten. Door pamplona weer op de route, whow wat is het een mooie stad en de route is hier echt goed aangegeven. Gewoon lekker lopen, mooie paden, mooie omgeving, prachtige vergezichten de bergen zijn fantastisch. Je ziet af en toe  de weg, kronkelend door de bergen, die we moeten gaan lopen, met hier en daar een pelgrim.

Lees verder

Druk, druk, druk!

Dinsdag 18 augustus.  Iedereen uit ons hutje vertrok ontzettend vroeg waarna wij besloten nog even een uurtje te gaan slapen.  Wij vertrokken dus weer eens als een van de laatste rond 7.45 uur. Nog wat foto’s maken van Roncevalles.  Het was een mooie wandeling door de bossen, de buon camino’s vlogen om je oren vanwege de vele  pelgrims. Af en toe lekker lopen kletsen en genieten van de omgeving.

Lees verder

J’aime les sticks

Lekker geslapen al werd er gesnurkt en winden gelaten door de 2 andere pelgrims,  niet door mij. Nou ja even goed 6.15 uur uit bed, eten, drinken en even in het donker kijken wat  voor weer het wordt, niet te zien, het is nog te donker.  Dus eerst maar tandenpoetsen en douchen en alles klaar maken voor de strijd, 22 kilometer staat er op het programma.  Liam nog even voeren,  die heeft buiten geslapen onder een afdakje.  Terwijl  ik hem eten geef merk ik dat de regen met bakken uit de lucht komt, dat is dus niet zo mooi.  Boven bij de overige pelgrims gemeld dat de poncho’s geen overbodige luxe zijn. Wij doen alles rustig aan want misschien is het dan wel droog als we gaan lopen.

Lees verder

Meerdere pelgrims

Dinsdag 1 1 augustus. ’s Morgens gezond wakker geworden, uitgerust om er weer fijn tegen aan te gaan. Het weer is goed, nog even betalen bij het cafe, 10 euro voor 2 personen,  dat is toch niet veel voor zoveel comfort. Meteen stevig de pas erin richting Saint Server, 27 kilometer staat in het boekje maar het bleek later echt wel ongeveer 30 kilometer te zijn. Als je je instelt op 27 kilometer moeten het er niet meer zijn zeker niet als het zo’n 35 graden is. De eerste 25 kilometer gaat goed,erg mooi, maar het toetje, of de laatste kilometer is zo stijl, dat het zweet naar beneden gutst. Dan wijst de route ook nog naar links en het angst zweet breekt ons uit, nog stijler en ook nog met grind, dus glad, maar we komen boven en zijn dan eigenlijk meteen in het centrum.

Lees verder

Van kasteel tot afdakje

Donderdag 6 augustus. Vandaag start de dag met een heerlijk ontbijt,  warme broodjes, pindakaas, hagelslag en een gebakken ei van de buurman. Het leek wel een 4 sterren hotel. Te gek die verwennerij.  Daarna afscheid nemen want Tom zou ons weer op de route zetten. Allemaal bedankt voor de gezellige dag, wij hebben genoten. Auto in voor de terugreis,  back to reality. Onderweg nog een bakkie gedaan met Tom want het was toch weer ongeveer 130 km terug voor ons naar de route en voor Tom dus ook weer terug naar de camping , harstikke bedankt! !

Lees verder

Hulp van oma.

Apart hoor samen wakker worden, geen tijd voor een knuffel, het wordt warm dus we moeten zo snel mogelijk op pad.  Voor de eerste echte keer met volledige  bepakking is het ook best wel afzien als je het nog niet gewend bent. Behoorlijk steile heuveltoppen en dan weer dalen en dan ondertussen ook nog de tekens zien maar die waren niet makkelijk te vinden.  Dus wat gebeurt er, we verdwalen.  Gelukkig wonen op de mooiste plekken op deze aarde mensen  dus wij vragen of zij de route weten,  helaas zegt het hen niets. Hoe is dat toch mogelijk,  wonen ze volgens ons zo dicht langs de route maar weten van niets.  Door hen langs het huis gestuurd en daar zou je het dan wel kunnen vinden.

Lees verder